Emilia Bohdziewicz (1941-1994)
Jedenaście możliwych układów linii wertykalnych i horyzontalnych

 

Nigdy nie studiowałam tkactwa – pisała Bohdziewicz, chcąc wytłumaczyć dlaczego jej sztuka nie była silnie osadzona w eksperymentach lat sześćdziesiątych, nie wyrastała z doświadczeń „starszych lozańczyków" czy też z osiągnięć polskiej szkoły tkaniny, jak określał ją André Kuenzi. Artystka pozostawała obserwatorem aż do czasu, kiedy jej własne konstrukcje, którym znacznie bliżej było do linearnego rysunku i minimalistycznych kompozycji, kojarzonych z realizacjami japońskiej sztuki włókna, nie osiągnęły w pełni rozwiniętych kształtów. Pierwsza tkanina Bohdziewicz – Jak połączyć punkty liniami prostymi za pomocą maszyny do szycia - powstała w roku 1977 i od razu została zakwalifikowana na Biennale w Lozannie. Szesnaście kwadratów układało się w formę książki o konsekwentnie budowanej narracji. Pierwsza praca zapowiadała następne, sygnalizowała przyszłe zainteresowania Bohdziewicz.

 

 
EN PL