Jules Spinatsch
Ślepy zaułek (2018)

środki wyrazu. W ramach projektów Surveillance Panorama artysta umieszczał zautomatyzowane aparaty fotograficzne w starannie dobranych miejscach, na przykład na balu w Operze Wiedeńskiej w Vienna MMIX (2009), na posiedzeniu rady miasta w Tuluzie w Fabre n’est pas venu (2008) albo w wieży obserwacyjnej w więzieniu w Mannheim na potrzeby projektu Panopticon JVA (2015). Aparaty są zaprogramowane w taki sposób, że rejestrują do kilku tysięcy obrazów składowych, które następnie, zgodnie z przyjętym wzorcem, są zestawiane chronologicznie w wielką panoramę. W rezultacie otrzymujemy połączenie dwóch sprzeczności: kontroli i niemocy. W Asynchronous III (2012) Spinatsch wykorzystał tę samą metodę wobec wybranych epizodów z historii rozwoju technologii nuklearnej od zimnej wojny do chwili obecnej. W Inside SAP (2016) artysta rozwinął metodę sterowanego komputerowo fotografowania, tworząc dzieło, któremu towarzyszy jego własna analiza – kolejny film wpływający na interpretację pierwszego.

 
EN PL